افتادگی مچ پا چه علتی دارد و چگونه درمان می‌شود؟

افتادگی مچ پا عارضه‌ای است که در آن فرد نمی‌تواند قسمت جلویی پای خود را بلند کند و هنگام راه‌ رفتن پای خود را روی زمین می‌کشد. این عارضه می‌تواند در اثر عوامل مختلفی از جمله آسیب عصبی، اختلالات عصبی-عضلانی، آسیب‌های نخاعی و آسیب‌های مغزی ایجاد شود. افتادگی مچ پا می‌تواند به‌ طور قابل‌ توجهی بر تحرک و کیفیت زندگی تأثیر بگذارد و راه‌ رفتن، بالا رفتن از پله‌ها یا شرکت در فعالیت‌های بدنی را دشوار کند. درمان افتادگی مچ پا به علت زمینه‌ای آن بستگی دارد، اما معمولاً گزینه‌های درمانی شامل استفاده از بریس، فیزیوتراپی، تحریک عصبی و جراحی می‌شود. مراجعه به موقع به پزشک می‌تواند به بهبود نتایج درمان و جلوگیری از عوارض بیشتر کمک کند.

افتادگی مچ پا چیست؟

به دلیل ضعیف شدن و یا فلج ماهیچه‌هایی که وظیفه بلند کردن قسمت جلوی پا را به عهده دارند، فرد قادر به بالا بردن این قسمت از پا نمی‌باشد و دچار افتادگی مچ پا می‌گردد. بیماری‌های زمینه‌ای مختلفی می‌توانند باعث بروز افتادگی مچ پا شوند. به همین دلیل افتادگی مچ پا می‌تواند موقتی بوده یا تا مدتی طولانی ادامه پیدا کند. زمانی که یک فرد راه می‌رود، مغز او پیام‌هایی را به ماهیچه‌های پا می‌فرستد تا مانع از کشیده شدن انگشتان پا به روی زمین شود. اگر در مواردی مانند سکته مغزی و یا وارد شدن آسیب به مغز، ارتباط بین مغز و این ماهیچه‌ها دچار اختلال شود، ممکن است باعث بروز افتادگی مچ پا گردد.

 معمولا افرادی که به افتادگی مچ پا دچار می‌شوند، به دلیل ضعف عضلات پا و یا فلج شدن آن‌ها، انگشتان پای خود را در هنگام راه رفتن، بر زمین می‌کشند و یا مجبورند که زانوی خود را بیش از حد معمول بلند کنند تا از کشیدن انگشتان پا به زمین جلوگیری نمایند. با این طریق راه رفتن، ممکن است خطر لغزیدن و زمین خوردن این افراد افزایش یابد. افتادگی مچ پا، ممکن است که یکی از پاها و یا هر دو پا را درگیر نماید.

علت افتادگی مچ پا

افتادگی مچ پا، به علت ضعف شدن و یا فلج عضلات مربوط به بلند کردن قسمت جلویی پا رخ می‌دهد. دلایل بروز افتادگی مچ پا عبارتند از:

آسیب رسیدن به عصب

یکی از متداول‌ترین علل افتادگی مچ پا، فشرده شدن عصبی در پا است که مسئول کنترل عضلات مربوط به بلند کردن پا می‌باشد. این عصب، پرونئال نام دارد و یکی از شاخه‌های عصب سیاتیک است و از پشت زانو تا جلوی ساق پا امتداد می‌یابد. وارد شدن آسیب جدی به زانو، ممکن است باعث فشرده شدن این عصب شود. همچنین این عصب ممکن است در هنگام عمل جراحی تعویض مفصل ران و یا مفصل زانو آسیب ببیند و باعث افتادگی مچ پا شود. آسیب رسیدن به ریشه عصبی و یا فشردن شدن عصب در ستون فقرات نیز ممکن است منجر به بروز افتادگی مچ پا گردد. در افرادی که مبتلا به دیابت هستند، احتمال ابتلا به اختلالات عصبی که با افتادگی مچ پا همراه است، بیشتر می‌باشد. عواملی که باعث آسیب رسیدن به اعصاب می‌شوند عبارتند از:

• صدمات ورزشی
• فتق دیسک کمر
• دیابت
• جراحی تعویض مفصل ران یا زانو
• شکستگی مچ پا و یا زانو
• نشستن روی زمین به مدت طولانی و یا چمباتمه زدن
• گچ گرفتن پا به مدت طولانی

اختلالات عضلانی و یا عصبی

دیستروفی عضلانی، که یک بیماری ارثی بوده و باعث ضعف پیشرونده عضلات می‌گردد، ممکن است باعث افتادگی مچ پا شود. به طور مثال:

• دیستروفی عضلانی
• فلج اطفال
• اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (Amyotrophic lateral sclerosis)

اختلالات مغز و نخاع

اختلالاتی که مغز و نخاع را تحت تاثیر قرار می‌دهند نیز ممکن است باعث افتادگی مچ پا شوند. این اختلالات عبارتند از:

• سکته
• مولتیپل اسکلروزیس (بیماری ام اس)
• فلج مغزی
• بیماری شارکو ماری توث

علائم افتادگی مچ پا

علائم هشدار دهنده‌ای که باید به آن‌ها توجه داشته باشید عبارتند از: اولین نشانه افتادگی مچ پا، ناتوانی در بلند کردن قسمت جلویی پا می‌باشد که باعث ایجاد مشکلات زیادی در هنگام راه رفتن می‌شود؛ بسیاری از افراد مبتلا به افتادگی مچ پا، پای خود را روی زمین می‌کشند و یا سعی می‌کنند که با استفاده از زانو، پای خود را از زمین بلند نمایند.

علائم افتادگی مچ پا عبارتند از:

• کشیدن یا ساییدن انگشتان پا بر روی زمین در هنگام راه رفتن
• از دست دادن حس در قسمت بالایی پا
• خم شدن انگشتان پا
• بی حسی در ساق پا
• احساس ضعف در ساق پا، مچ پا و یا پنجه پا

هنگام راه رفتن، در افرادی که مبتلا به افتادگی مچ پا هستند، صدای کوبیدن پا شنیده می‌شود.

زمان مراجعه به پزشک

اگر علائم افتادگی مچ پا را در خود مشاهده کردید، باید فورا برای تشخیص و درمان به پزشک مراجعه کنید. بهتر است قبل از شدت پیدا کردن علائم افتادگی مچ پا، به پزشک مراجعه‌ نمایید، به خصوص اگر آسیب و یا ضربه‌‌ای به پنجه و یا ساق پای شما وارد شده‌ است به دلیل احتمال وارد شدن آسیب عصبی بسیار مهم است. توجه کنید که هر چقدر درمان افتادگی مچ پا، به تاخیر بیفتد، احتمال بروز عوارض آن، بیشتر می‌شود.

تشخیص افتادگی مچ پا

پزشک معمولا افتادگی مچ پا را با یک معاینه فیزیکی تشخیص می‌دهد. پزشک متخصص ارتوپدی، نحوه راه رفتن شما را تماشا کرده و میزان ضعف عضلات پای شما را بررسی می‌نماید. پزشک همچنین، وجود حس در ساق پا، بالای پا و انگشتان پای شما را آزمایش می‌کند. گاهی اوقات انجام آزمایشات تصویربرداری؛ برای تشخیص وجود مشکلاتی در زانو و یا ستون فقرات که ممکن است باعث افتادگی مچ پا شود، الزامی است. این تست‌های تصویری عبارتند از:

• الکترومیوگرافی (نوار عصب و عضله): در این آزمایش که نوعی مطالعه هدایت عصبی است، فعالیت الکتریکی عضلات و اعصاب، اندازه‌گیری می‌شوند. با این که این آزمایش برای بیمار با کمی ناراحتی همراه است، اما برای مشخص کردن محل آسیب دیده در امتداد عصب بسیار مفید می باشد. نتایج این آزمایش، در تشخیص آسیب و یا اختلال در اعصابی که عضلات پا و مچ پا را کنترل می‌کنند، به پزشکان کمک می‌نماید.
• اشعه ایکس: در تصویر برداری بوسیله اشعه ایکس ساده، از سطوح پایین این اشعه برای مشاهده یک توده در بافت نرم و یا یک ضایعه استخوانی که باعث ایجاد علائمی در بیمار شده‌ است، مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین، تصویربرداری بوسیله اشعه ایکس، می‌تواند به شناسایی هر نوع ناهنجاری و یا آسیب ساختاری که ممکن است باعث افتادگی مچ پا شود کمک کند.
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI): در این آزمایش، برای ایجاد تصاویر دقیقی از استخوان‌ها و بافت‌های نرم، از امواج رادیویی و یک میدان مغناطیسی قوی، استفاده می‌شود. MRI به خصوص برای مشاهده ضایعاتی در بافت نرم، که ممکن است باعث فشرده شدن عصب شوند، بسیار مفید است.

آیا افتادگی مچ پا درمان می‌شود؟

نحوه درمان افتادگی مچ پا، به علت بروز آن بستگی دارد. اگر علت بروز افتادگی برطرف شود، افتادگی مچ پا بهبود می‌یابد و یا حتی کاملا درمان می‌شود؛ اما اگر علت این عارضه قابل درمان نباشد، ممکن است که افتادگی مچ پا به طور دائمی باقی بماند. با این وجود، روش‌‌های درمانی به خصوصی وجود دارد که به بیماران، در مدیریت افتادگی مچ پا کمک می‌نماید. این روش‌های درمانی عبارتند از:

بریس

استفاده از مچ بند‌ها و یا آتل‌هایی که در کفش قرار می‌گیرند، روش درمانی مناسبی هستند و به نگه داشتن پا در وضعیت طبیعی کمک می‌کنند. در این شرایط، بریس مچ پا یا بریس AFO بسیار مناسب است؛ زیرا بریس‌های AFO از مچ پا حمایت کرده و انگشتان پا را با سایر قسمت‌های پا در یک راستا نگه می‌دارند، و مانع کشیده شدن آن‌ها بر روی زمین می‌شوند.

این امر، ایمنی بیمار را در هنگام راه رفتن، بالا می‌برد و از ایجاد الگوهای راه رفتن غیر طبیعی جلوگیری می‌‌نماید. در کل، افرادی که از بریس‌های مخصوص افتادگی مچ پا استفاده می‌کنند، با راحتی و امنیت بیشتری حرکت می‌کنند. انواع مختلفی از بریس‌های سفت و انعطاف پذیر AFO برای بیماران در دسترس هستند. پزشک، به شما کمک می‌کند تا بهترین و مناسب‌ترین نوع بریس AFO را ، که مخصوص نیازهای خاص شما باشد، انتخاب کنید.

فیزیوتراپی

هدف از انجام فیزیوتراپی برای افتادگی مچ پا، بهبود تحرک و عملکرد بیمار در هنگام راه رفتن است. فیزیوتراپی، عضلات پا را تقویت کرده و به حفظ دامنه حرکتی زانو و مچ پا کمک می‌نماید. همچنین انجام فیزیوتراپی، مشکلات ناشی از راه رفتن با افتادگی مچ پا را بهبود می‌بخشد و به ویژه برای جلوگیری از سفتی ساق پا و پاشنه بسیار موثر است و به تحریک و برقراری ارتباط عصبی مجدد مغز، بعد از سکته و یا آسیب مغزی کمک کرده، و راهی موثر برای غلبه بر افتادگی مچ پا می‌باشد.

  فیزیوتراپی می‌تواند با راه‌های زیر به درمان افتادگی مچ پا کمک کند:

• افزایش قدرت و کنترل
• بهبود دامنه حرکتی
• بهبود انعطاف پذیری
• کاهش سفتی
• بهبود الگوی راه رفتن
• کاهش خطر افتادن

تحریک عصبی

 تحریک عصبی که باعث بلند شدن پا شود، ممکن است افتادگی مچ پا را بهبود ببخشد. این کار، باعث تولید امواج  الکتریکی در عضلات می‌شود و می‌تواند به افزایش تون و انقباض عضلات کمک کند. در عمل تحریک عصب برای درمان افتادگی مچ پا، الکترودهایی بر روی عضلات ساق پا قرار داده شده و امواج الکتریکی را از طریق پوست به پا وارد می‌کنند. این تحریک الکتریکی، قدرت و هماهنگی عضلات را افزایش می‌دهد، راه رفتن را بهبود می‌بخشد و خطر افتادن را کاهش می‌دهد. از این روش می‌توان همراه با سایر درمان‌ها مانند فیزیوتراپی و بریس برای کمک به مدیریت افتادگی مچ پا استفاده کرد.

جراحی

برای ترمیم عصب آسیب دیده و یا رفع فشرده شدن عصب، ممکن است روش جراحی توصیه شود. جراحی‌هایی که برای درمان افتادگی مچ پا انجام می‌شوند عبارتند از:

• جراحی اعصاب: اگر افتادگی مچ پا به تازگی رخ داده باشد و بنابر علت ایجاد آن، جراحی عصب ممکن است مفید باشد. در این جراحی، برای دسترسی به عصب پرونئال، یک برش در پا ایجاد می‌شود. در جراحی عصب، فشار از روی اعصاب آسیب دیده برداشته می‌شود تا در صورت امکان، به  ترمیم آن کمک کنند. بعد از جراحی عصب، بیمار ممکن است برای مدتی به استفاده از بریس یا عصا نیاز داشته باشد تا بهبودی کامل حاصل شود.
• انتقال تاندون: اگر افتادگی مچ پا قدیمی باشد، پزشک ممکن است یک جراحی را توصیه نماید که در آن، یک تاندون فعال را به قسمت دیگری از پا منتقل می‌کنند تا عملکرد پا را بهبود ببخشند. در این روش، یک برش در ساق پا ایجاد می‌شود تا عصب و یا عضله آسیب دیده شناسایی شود. سپس جراح تاندون آسیب دیده را برمی‌دارد و آن را به یک تاندون سالم دیگر در ساق پا متصل می‌کند. این کار باعث می‌شود که تاندون سالم، وظیفه تاندون آسیب دیده را به عهده بگیرد و پا را به درستی از زمین بلند کند.

ورزش و حرکات اصلاحی افتادگی مچ پا

تمرینات ورزشی و حرکات کششی، به افزایش قدرت و انعطاف پذیری عضلات پاها کمک می‌کند، و می‌تواند ضعف یا فلجی که باعث افتادگی مچ پا شده است را جبران نماید. به ویژه تمرینات خاصی که عضلات موثر در حرکت پا را تحت تاثیر قرار می‌دهند بسیار موثر هستند. علاوه بر این، تمرینات کششی، دامنه حرکتی مفصل مچ پا را بهبود می‌بخشند و به درمان افتادگی مچ پا کمک می‌کنند. با این که تمرینات ورزشی، کششی و حرکات اصلاحی می‌تواند به مدیریت علائم افتادگی مچ پا کمک کنند، اما ممکن است نتوانند این عارضه را به طور کامل درمان نمایند.

در اینجا چند تمرین ذکر شده است که ممکن است به درمان افتادگی مچ پا کمک کند:

عوارض افتادگی مچ پا

عوارضی که در اثر افتادگی مچ پا ایجاد می‌شود عبارتند از:

• درد مزمن: تغییر بوجود آمده در نحوه راه رفتن، در اثر افتادگی مچ پا ممکن است منجر به درد مزمن در پنجه پا، مچ پا، زانو، لگن و کمر شود.
• لغزیدن و زمین خوردن: افتادگی مچ پا باعث کشیده شدن پا بر روی زمین می‌شود و خطر لغزیدن و زمین خوردن را افزایش می‌دهد.
• کاهش تحرک: افتادگی مچ پا، راه رفتن، بالا رفتن از پله‌ها و یا شرکت در فعالیت‌های بدنی را دشوار می‌کند.
• کاهش کیفیت زندگی: افتادگی مچ پا، توانایی بیمار، در انجام فعالیت‌های روزانه و شرکت در فعالیت‌های اجتماعی و تفریحی را کاهش می‌دهد و منجر به افت کیفیت زندگی شود.
• آتروفی عضلانی: اگر افتادگی مچ پا درمان نشود، ماهیچه‌های پای آسیب دیده به تدریج ضعیف می‌شوند و آتروفی ایجاد می‌نمایند.

عوامل خطر بروز افتادگی مچ پا

عصب پرونئال، عضلاتی را که وظیفه بلند کردن پا را به عهده دارند، کنترل می‌کند. این عصب در کنار زانو، در نزدیکی سطح پوست قرار دارد. فعالیت‌هایی که موجب فشرده شدن این عصب می‌شوند، خطر افتادگی مچ پا را افزایش می‌دهند. به طور مثال:

• انداختن یک پا روی پای دیگر پا: افرادی که عادت دارند پاهای خود را روی هم بگذارند، ممکن است باعث شوند که عصب پرونئال، در قسمت بالای پای آن‌ها تحت فشار قرار گیرد.
• زانو زدن به مدت طولانی: مشاغلی که در آن‌ها نیاز به چمباتمه زدن یا زانو زدن به مدت طولانی وجود دارد ممکن است منجر به افتادگی مچ پا شوند.
• نشستن به مدت طولانی: نشستن به مدت طولانی نیز ممکن است منجر به فشرده شدن عصب و افتادگی مچ پا شود. اگر مجبور هستید که ساعات زیادی بنشینید، برای جلوگیری از فشرده شدن عصب، استراحت مکرر و کشش پاها بسیار مهم است.
• استراحت در رختخواب به مدت طولانی و یا بی حرکت ماندن: ناتوانی در حرکت و فعالیت کردن می‌تواند باعث آتروفی و ضعف عضلانی شود. اگر فردی به مدت طولانی در رختخواب بستری شده و یا بی حرکت بماند، ماهیچه‌های پاهای او ضعیف شده و حجم خود را از دست می‌دهند. این امر ممکن است منجر به بروز افتادگی مچ پا شود.
• گچ گرفتن پا: گچ‌ گرفتن پا، در صورتی که از مچ پا شروع شده و در زیر زانو ختم شود ممکن است بر عصب پرونئال فشار وارد کند.
• پوشیدن کفش‌های تنگ یا فشرده کننده: پوشیدن کفش‌های تنگ و یا حتی جوراب تنگ، ممکن است باعث آسیب عصبی و فشرده شدن عصب شوند.
• تمرینات ورزشی شدید: شرکت در ورزش‌هایی که در آن‌ها حرکات مکرر پا، زانو و مچ پا وجود دارد نیز خطر آسیب عصبی را افزایش می‌دهند.
• چاقی: چاقی، به دلیل ایجاد بیماری سندرم تونل تارسال، می‌تواند باعث افتادگی مچ پا شود. سندرم تونل تارسال، عارضه‌ای است که در آن عصب ساق پا در هنگام عبور از یک مسیر باریک به نام تونل تارسال در قسمت داخلی مچ پا، فشرده می‌شود.
• دیابت: بیماری دیابت با ایجاد نوروپاتی دیابتی، ممکن است باعث بروز افتادگی مچ پا شود. نوروپاتی دیابتی نوعی آسیب عصبی است که بر اعصاب کنترل کننده عضلات پنجه پا و ساق پا تأثیر می‌گذارد و منجر به ضعف یا فلج شدن عضلات بلند کننده پا می‌شود.
• سکته: ممکن است در اثر سکته مغزی، قسمت‌هایی از مغز که حرکت و حس پنجه پاها و ساق پاها را کنترل می‌کنند آسیب ببینند. علاوه‌براین، سکته مغزی می‌تواند مسیرهای حسی را نیز درگیر نماید و  در مورد موقعیت و حرکت پا عکس‌العملی را به مغز ارسال کند‌، و باعث بروز افتادگی مچ پا شود.
• بیماری‌های ژنتیکی: بعضی از بیماری‌های ژنتیکی، مانند نوروپاتی حرکتی و حسی، می‌توانند به اعصاب آسیب برسانند و باعث افتادگی مچ پا شوند.

پیشگیری از افتادگی مچ پا

پیشگیری از افتادگی مچ پا دشوار است، اما رعایت دستورالعمل‌های زیر ممکن است تا حد امکان از افتادگی مچ پا جلوگیری کند:

• ورزش: انجام تمرینات ورزشی منظم باعث تقویت ماهیچه‌های پا می‌شود.
• کفش مناسب بپوشید: کفش مناسبی بپوشید که به خوبی از پاهای شما پشتیبانی کند. از پوشیدن کفش‌های پاشنه بلند یا کفش‌هایی با پنجه باریک خودداری کنید، زیرا این کفش‌ها اعصاب پاهای شما را تحت فشار قرار می‌دهند.
• نشستن با پاهای ضربدری: نشستن به روی زمین با پاهای ضربدری به مدت طولانی به اعصاب پاها فشار وارد می‌کند. از نشستن با پاهای ضربدری خودداری کنید و در صورت نشستن یا ایستادن به مدت طولانی، بهتر است استراحت کنید و پاهای خود را دراز کنید.
• کاهش وزن: داشتن وزن مناسب، فشار وارده بر پاها را کاهش می‌دهد.
• از انجام ورزش‌های پرتحرک خودداری کنید: از انجام فعالیت‌هایی که فشار بیش از حد به پاهای شما وارد می‌کند، مانند دویدن و یا پریدن خودداری کنید.
• از ارتز استفاده کنید: اگر در پاهای خود آسیب دیدگی دارید و یا اگر کف پاهای شما صاف است، بهتر است از ارتزهایی مانند بریس یا آتل برای حمایت از پنجه پا و مچ پا استفاده کنید.
• مدیریت بیماری‌های زمینه‌ای: اگر به هر نوع بیماری زمینه‌ای مبتلا هستید مانند دیابت و یا آسیب عصبی که ممکن است باعث افتادگی مچ پا شود، خیلی زود برای درمان آن اقدام کنید.

نتیجه‌گیری

افتادگی مچ پا عارضه‌ای است که باعث ایجاد مشکل در بلند کردن قسمت جلوی پا می‌شود. افرادی که دارای این عارضه هستند ممکن است در هنگام راه‌ رفتن پایشان را روی زمین بکشند یا برای راه ‌رفتن مجبور شوند پایشان را بیشتر از حالت معمول بالا بیاورند. افتادگی مچ پا یک بیماری نیست، بلکه نشانه‌ای از یک مشکل عصبی یا عضلانی است. گاهی اوقات افتادگی مچ پا موقتی است، اما می‌تواند با توجه به میزان آسیب عصبی دائمی نیز باشد. تشخیص افتادگی مچ پا معمولاً به‌وسیله یک معاینه فیزیکی و یک نوار عصب و عضله امکان‌پذیر است. اگر افتادگی مچ پا نشانه‌ای از یک بیماری زمینه‌ای باشد، درمان آن بیماری می‌تواند باعث برطرف‌شدن افتادگی نیز شود. اگر افتادگی مچ پا ناشی از یک آسیب عصبی جزئی باشد، می‌توان با استفاده از بریس، فیزیوتراپی و تحریک عصبی تا زمان بهبود عصب، افتادگی مچ پا را مدیریت کرد. انجام برخی ورزش‌های کششی و حرکات اصلاحی می‌تواند به افزایش محدوده حرکتی و قدرت پا کمک کند.

سوالات متداول

آیا افتادگی مچ پا خطرناک است؟

افتادگی مچ پا به‌خودی‌خود لزوماً خطرناک نیست، اما می‌تواند باعث مشکل در راه‌رفتن و افزایش خطر زمین‌خوردن شود. علاوه بر این، علت اصلی بروز افتادگی مچ پا ممکن است یک بیماری زمینه‌ای جدی‌تر باشد که آن نیاز به مراقبت پزشکی دارد.

آیا افتادگی مچ پا دردناک است؟

در برخی موارد ممکن است افتادگی مچ پا اصلاً با درد همراه نباشد، اما درد نیز می‌تواند یکی از عوارض افتادگی باشد.

آیا بی‌حسی و گزگز کردن پا هم می‌تواند از علائم افتادگی مچ پا باشد؟

بله، افتادگی مچ پا علاوه بر ایجاد سختی در بلند کردن قسمت جلویی پا، ممکن است باعث بروز علائم دیگری مانند بی‌حسی یا گزگز در پا یا ساق پا و ضعف عضلانی شود.

آیا افتادگی مچ پا می‌تواند نشانه‌ای از بیماری ام اس باشد؟

اگرچه افتادگی مچ پا یکی از علائم شناخته شده بیماری ام اس است، اما لزوماً به معنی بیماری ام اس نیست و ممکن است صرفاً در اثر یک آسیب عصبی جزئی بروز پیدا کرده باشد.

آیا افتادگی مچ پا خودبه‌خود درمان می‌شود؟

اگر علت افتادگی مچ پا موقتی باشد، مانند التهاب اعصاب یا آسیب جزئی به اعصاب پا، ممکن است پس از بهبودی عصب، افتادگی مچ پا نیز برطرف شود. اگر افتادگی مچ پا ناشی از برخی بیماری زمینه‌ای باشد، تا زمان درمان آن بیماری، افتادگی ممکن است برطرف نشود.

آیا افتادگی مچ پا در خانه درمان می‌شود؟

با اینکه انجام برخی ورزش‌ها یا استفاده از بریس و آتل به بهبود قدرت و انعطاف‌پذیری پا و همچنین کاهش علائم افتادگی مچ پا کمک کند، اما ممکن است همه این اقدامات برای برطرف‌کردن افتادگی کافی نباشد. مهم است که با یک متخصص برای تعیین علت زمینه‌ای افتادگی مچ پا و درمان آن علت زمینه‌ای مشورت کرد.

آیا درمان افتادگی مچ پا قطعی است؟

با توجه به علت زمینه‌ای افتادگی مچ پا ممکن است که این عارضه دائمی باشد و روش‌های درمانی فقط برای مدیریت و جلوگیری از بروز عوارض باشد. البته اگر علت زمینه‌ای قابل درمان باشد، ممکن است افتادگی مچ پا نیز کاملاً درمان شود.

آیا با افتادگی مچ پا می‌توان راه رفت؟

بله، نه‌تنها می‌توان با پای افتاده راه رفت بلکه حتی راه‌رفتن می‌تواند به تقویت پا و بهبود علائم افتادگی مچ پا کمک کند.

آیا با افتادگی مچ پا می‌توان دوید؟

دویدن با افتادگی مچ پا می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. چراکه این عارضه ممکن است خطر سقوط و آسیب را افزایش دهد. با این حال ممکن است با استفاده از وسایل کمکی مانند بریس‌ها بتوان اقدام به دویدن کرد.

آیا با افتادگی مچ پا می‌توان ورزش کرد؟

بله، اما انجام برخی ورزش‌ها برای کسی که دارای افتادگی مچ پا است ممکن است خطرناک باشد. به‌طورکلی، تمریناتی که بر تقویت عضلات پاها، بهبود تعادل و افزایش دامنه حرکتی تمرکز دارند، می‌توانند برای افراد دارای افتادگی مچ پا مفید باشند. بهتر است که با تمرینات سبک شروع کنید و به‌تدریج شدت و مدت ورزش را به میزان قابل‌تحمل افزایش دهید.

آیا با افتادگی مچ پا می‌توان دوچرخه‌سواری کرد؟

بله، می‌توان با افتادگی مچ پا هم دوچرخه‌سواری کرد، اما بهتر است برای افزایش امنیت از بریس برای حفظ وضعیت پا استفاده کنید.

آیا با افتادگی مچ پا می‌توان رانندگی کرد؟

امکان رانندگی با افتادگی مچ پا به شدت عارضه و توانایی فرد در کنترل پا بستگی دارد. اگر کنترل زیادی روی پای افتاده ندارید، بهتر است که برای رانندگی از بریس‌ها وآتل‌های پا در هنگام رانندگی استفاده کنید.

افتادگی مچ پا در اثر آسیب عصبی به چقدر زمان برای درمان نیاز دارد؟

آسیب عصبی اگر جزئی باشد ممکن است در سه ماه با انجام اقدامات درمانی و مراقبتی مانند استفاده از بریس و فیزیوتراپی درمان شود، اما در موارد شدید ممکن تا یک سال و بیشتر برای درمان نیاز باشد. البته در برخی موارد ممکن آسیب عصبی وارد شده به پا دائمی باشد.